Sunday, 28 February 2021 00:00

Τίνος είσαι εσύ; πάμε πλατεία

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(11 ψήφοι)

Τίνος είσαι εσύ; πάμε πλατεία;

-Παμέ πλατεία;

-Ναι! Θα με βάψεις;

-Εννοείται! Στο ασανσέρ να φανταστώ;

- Όχι, πέρνα από το σπίτι μου. Η μάνα μου έχει πάει με την αδερφή μου στην ΡΕΖΕΡΒΑ για να πάρει δώρο στην Έφη. Εσύ της πήρες;

- Μωρέ πάρε εσύ και το δίνουμε μαζί.

(Δεν ξέρω ποιοί από εσάς ταυτίζεστε, αλλά μια αγορά από τη ΡΕΖΕΡΒΑ και άλλα must stores εκείνης της εποχής, ήταν για εμένα τόσο άπιαστη όσο είναι η αγορά ενός οικοπέδου σήμερα)

Δανεικό παντελόνι, μαύρο μολύβι, liposan με χρώμα ροζουλί και mascara για βλεφαρίδες που θύμιζαν τριχομονάδα. Contouring, όχι αστεία. Διασχίζουμε την Αγία Φωτεινή την ώρα που περνάνε οι παλιές μου κατηχήτριες και κρύβομαι. Είμαι στην πιο ακατάλληλη ηλικία για τέτοια έκθεση της άριστης χριστιανικής μου εκπαίδευσης. Βραβείο παρουσιών, βιβλιαράκι με κολλημένη εικονίτσα απο κάθε κυριακάτικη κατήχηση, λιχουδιές που έγιναν ανάμνηση και μια σειρά από τραγούδια. (Και ενώ γράφω τραγουδάω μέσα μου «τα χριστιανόπουλα θα πάνε με χαρά - να δούνε πράκτορα 007». Ε αφού συνέβη να μη το πω;) Εντωμεταξύ, τα ζητήματα σεξισμού ξεκινάνε από μικρή ηλικία. Στο πίσω μέρος της Αγίας Φωτεινής ήταν η αίθουσα των αγοριών. Συχνά τους βλέπαμε να παίζουν αθλήματα ενώ εμείς διαγωνιζόμασταν στο να τρώμε γλυκά και merenda μέσα από πιάτα χωρίς χέρια. Υπέροχο θέαμα και άκρως αθλοφιλική δραστηριότητα.

Η επίσημη έξοδος πίσω στο '98 με 2004 δεν χρειάζεται χρήματα. Όχι απαραίτητα.

Προβλέπει περπάτημα στον αυτοκινητόδρομο της 2ας Μαΐου με αμάξια να περνάνε ανάμεσα μας, χωρίς να μας απασχολεί το γιατί δεν είναι πεζόδρομος ή το ενδεχόμενο του ότι ΙΣΩΣ και να μας πατήσουν. Ο καθένας τη δουλειά του. Χωρίς γκρίνιες.

Μια στάση στο LaCiDo όπου κάποιοι θα αγοράσουν cd single και κάποιοι άλλοι απλά και μόνο θα φορέσουν τα μπαμπάτσικα ακουστικά και θα ακούσουν το νέο album των Red Hot Chili Peppers. Ίσως και να προσπαθήσουν να καταλάβουν επιτέλους ποιοι είναι οι Guns Ν' Roses, πως είναι από κοντά το cd των Nirvana και τι άλλο κομμάτι έχει το άλμπουμ του Santana.

Επόμενη εκπαιδευτική στάση στο ΑΦΙΣΟΡΑΜΑ, όπου περνάμε με λαχτάρα τα δάχτυλα μας από τα posters και κάποιοι ίσως να προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε ποιος τραγουδάει τι. Ο κόσμος είναι πάντα τόσο όσο. Όσο, για να μην νιώθεις ασφυξία αλλά και τόσο, ώστε να μην παρατηρεί κανείς αυτόν που απλά τσεκάρει και φεύγει. (πείτε μου, νιώθατε κι εσείς όταν φεύγατε με άδεια χέρια σαν να κλέψατε;)

Τελικός προορισμός τα EVEREST. Όχι μέσα. Αυστηρά δίπλα, γύρω και απέναντι στα χτιστά πεζούλια της πλατείας. Από εκεί θα πέρναγαν όλοι. Ώρες ολόκληρες για κάποιους μέχρι τις 21.00, για κάποιους άλλους μέχρι τα μεσάνυχτα. Οι μεταμεσονύκτιοι για τους ενήλικες σε αυτή τη κασέτα, ανήκουν σε μια άλλη παντεσπάνι της τούρτας. (Και ομολογουμένως για 'μένα αρκετά ελκυστική – συγνώμη μάνα!)

Κάπου μπουχτίζουμε και αφού η πλατεία Άνοιξης, η Δεξαμενή, το Κολυμβητήριο και η κεντρική Πλατεία δεν μας αρκούν για τις επίσημες εξόδους, θα προσθέσουμε στους προορισμούς μας το μπιλιαρδάδικο Champion, τον Άδωνη και το Joli. Φραπές με παγωτό, σοκολάτα βιενουά, κόκα κόλα και στην τσακίρ μαγκιά τα καλοκαίρια Gordon Space & Breeze.

- Τι θα πάρουμε; Καφέ ή γλυκό;
- Και τα δύο! Πόσα λεφτά έχουμε όλοι μαζί;
- Ρε παιδιά τι θα γίνει με το παλιό Λούνα Πάρκ; Τι θα φτιάξουν τελικά εκεί;
- Ποιο Λούνα Πάρκ; Δεν είχαμε ποτέ Λούνα Παρκ...
- Ρε είμαι σίγουρη σας λέω! Στην 25ης Μαρτίου είχε Λούνα Παρκ με μια μικρή ρόδα! Λες να ήταν μόνο τα Χριστούγεννα;
- Δεν το θυμάμαι καθόλου! Αλλά θυμάμαι πάπιες! Γιατί θυμάμαι πάπιες;
- Γιατί είχαμε! Και τις κυνηγάγαμε στην Ελευθερίου Βενιζέλου μέχρι την Υβόννη!

Το εφηβικό τερατάκι ωστόσο, δεν θα χορτάσει ποτέ. Αφού εναποθέσουμε τον οβελό μας στο τραπέζι, θα συνεχίσουμε την τελετουργική βόλτα. Το βράδυ θα τελειώσει είτε στις βρεγμένες από την υγρασία καρέκλες που ξεκουράζονται στη μέση της πλατείας, είτε γύρω από τον κλειστό Γαλαξία, είτε σε ένα από τα σιντριβάνια. Τα πιο ωραία βράδια θα είναι αυτά με τον Παναγιώτη να παίζει κιθάρα και να πεθαίνουμε στα γέλια με το τρόπο που ρόκαρε το «για 'σένα λιώνω -μάθε το», με τη Χριστίνα να μαθαίνει τα δικά μου τραγούδια σαν πιστή standalone fun και άγνωστα, θολά σήμερα, πρόσωπα που γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε τρομακτικές ιστορίες κάτω από τα αστέρια της νότιας Αθήνας και δεν ξαναειδωθήκαμε ποτέ.


Επιστρέφοντας σπίτι, κάποιοι στην ώρα τους και κάποιοι αργοπορημένοι, θα ξαπλώσουμε χωρίς να μετράμε πόσες ώρες ύπνου μένουν. Θα φορέσουμε τα σφουγγαρένια ακουστικά μας, θα ακούσουμε Αtlantis FM ή Jeronimo Groovy (Πέτρακα έρωτα μου μεγάλε) και θα αποκοιμηθούμε μέχρι τις 7,30πμ όπου θα αρχίσει το deal με τη μάνα μας και το ξυπνητήρι.

Ένα μάθημα ζωής έρχεται για να μείνει ενώ κάνεις την πρώτη σοβαρή εσωτερική διαπραγμάτευση για το κατά πόσο αξίζει να προλάβεις την προσευχή των 8,15πμ ή ίσως, κομμάτια να γίνει, και την πρώτη ώρα. Το ενδεχόμενο να μην έπρεπε να πας πλατεία πάντως, δεν σου περνάει καν από το μυαλό. Τα αστέρια ξέρουν. .

Διαβάστηκε 1086 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Sunday, 28 February 2021 13:01
Κατερίνα Τρουμπουνέλη

Είμαι η Κατερίνα, γεννήθηκα τον Σεπτέμβρη του 1986, σπούδασα διοίκηση τουριστικών επιχειρήσεων στη Κρήτη, δουλεύω για ξενοδοχεία και όσο σας γράφω βρίσκομαι στο 14ο μου σπίτι και 170 χλμ μακριά από το Σπίτι μου. Την Νέα Σμύρνη.

Αν με ρωτάτε πώς ή γιατί θυμάμαι λεπτομέρειες από το παρελθόν, θα σας πω ότι για εμένα, η ζωή είναι μια τεράστια μερόνυχτα. Συνεπώς όσα συνέβησαν, όσα ζήσαμε, έγιναν είτε πριν λίγο είτε πριν πολύ.

Τελευταία άρθρα από τον/την Κατερίνα Τρουμπουνέλη